05-06-08

MONT VENTOUX DAG 4

DINSDAG 27 MEI. BIJ HET OPSTAAN OM 7.30 UUR WOED ER EEN ZWARE STORM OVER BEDOIN. HOPELIJK GAAT HET SNEL OVER ZODAT WE DE VENTOUX VANDAAG NOG KUNNEN BEKLIMMEN. OM 9.30 UUR IS HET DAN ZOVER, HET ONWEER IS DOORGETROKKEN EN ALLES DROOGT SNEL OP DOOR DE FELLE ZACHTE WIND DIE NOG STEEDS AANWEZIG IS. DE EERSTE 5 KM VAN DE KALE BERG VERLOOPT ZACHT HELLEND BERGOP. DANNY DIE AL EEN STUK VOOROP RIJD, BEGINT ALS EERSTE AAN HET ZWAARDERE WERK IN HET PLAATSJE "LE BRUNE". AL SNEL VOELT HERVE DAT DE BENEN GOED ZIJN, EN HET DUURT NIET LANG EN HIJ PASSEERT DANNY, DIE VERSTANDIG ZOALS HIJ IS OP ZIJN EIGEN RITME NAAR BOVEN RIJD.

NA EEN TIJDJE VIND IK OOK MIJN RITME EN PASSEER DANNY NA KM 10 OOK. EVEN LATER KOMT ROB BIJ MIJ, EN LAAT ME ONMIDDELIJK ACHTER, WAT HIJ EVEN LATER BEKOOPT EN MOET AFSTAPPEN OM DE MAN MET DE HAMER EVEN TE LATEN BEZINKEN. ONDERTUSSEN IS ONZE EX-PROF LUC, MIJ OP EEN GALANTE MANIER VOORBIJGEREDEN EN RIJD IN EEN STEVIG TEMPO NAAR DE TOP TOE.

MET NOG 8 KM TE GAAN KOMT PLOTS ANDRE EN JAWEL OOK ONZE VOORZITTER HUBERT IN MIJN WIEL HANGEN. MET NOG 6 KM TE GAAN, KOMEN WE AAN CHALET RENARD AAN, WAAR HET PLOTS STEVIG BEGINT TE REGENEN. HUBERT EN ANDRE BESLISSEN TE STOPPEN OM HUN REGENVEST AAN TE TREKKEN, TERWIJL IK GEWOON BLIJF DOORRIJDEN NAAR DE TOP.

ONDERTUSSEN IS HERVE BOVEN AL AANGEKOMEN IN LIEFST 1 UUR 45 MINUTEN. KNAP WERK VOOR IEMAND DIE NOG GEEN HALF JAAR FIETST. LUC KOMT EEN 7 TAL MINUTEN LATER BOVEN. DE LAATSTE KM KRIJG IK TERUG HET GEZELSCHAP VAN ANDRE EN HUBERT, EN SAMEN LEGGEN WE DE LAATSTE METERS AF. NA 1U55MIN BOVEN GEKOMEN EN DRAAIENDE NAAR DE TOP VOOR DE LAATSTE 50 M WETEN WE NIET WAT ONS OVERKOMT. WE WORDEN LETTERLIJK WEGGEBLAZEN DOOR DE WELGEKENDE MISTRALWIND.

VAN RIJDEN VALT DE LAATSTE METERS GEEN SPRAKE MEER EN WE MOETEN LETTERLIJK, VOOR DIEGENE DIE HET AANKUNNEN NAAR BOVEN KRUIPEN MET DE FIETS STEVIG VASTHOUDEND OM TE VERMIJDEN DAT DEZE GEWOON WEGVLIEGT. MARC, VITAL, FREDDY EN ROB MOETEN DE LAATSTE 50 METER ZELFS OP DE GROND GAAN ZITTEN OM TE KUNNEN SCHUILEN TEGEN DEZE STORMWIND DIE "DE KALE BERG" MOMENTEEL TE VERDUREN KRIJGT.

NA EEN UUR SCHUILEN, WAGEN WE ONS AAN DE AFDALING RICHTING MALAUCENE. DE EERSTE 300 M KUNNEN WE NIET ANDERS DAN TE VOET MET DE FIETS AAN DE HAND NAAR BENEDEN TE GAAN. EENMAAL BENEDEN AANGEKOMEN, ZIJN WE ALLEMAAL BLIJ DAT WE DE REUS KUNNEN BEKLIMMEN HEBBEN, MAAR WE ZIJN NOG BLIJER DAT IEDEREEN ZONDER ONGELUKKEN DEZE BERG HEELHUIDS TERUG IS AFGEKOMEN. DE TIJDEN DIE IK WIL MEEGEVEN ZIJN VAN MINDER BELANG, MAAR VARIÊREN VAN 1U50MIN TOT 2U30MIN.

AAN IEDEREEN DIE DEZE BERG BEDWONGEN HEEFT, EEN DIKKE PROFICIAT!!

RITSCHEMA DAG 4

PLAATSWEGNUMMERAFSTANDTOTAALHOOGTE 
  kmkmm
     
Bédoin (hotel des pins) 00295
Bédoin D 97422295
Chalet ReynardD 97415171419
Mont Ventoux ObservatoireD 9746231909
MaulaucèneD 902144340
Suzette (Dentelles de Montmirail)D 90953410
Beaumes-de-VeniseD 217,560,5200
Caromb via Crillon le BraveD 1388,569200
Bedoin 776295

ONZE KLIM OP DE VENTOUX, POÊTISCH GEBRACHT DOOR VITAL....

Dinsdag 27 mei 2008.   De klim naar de Mont Ventoux.

 

Met een wee gevoel in de maag staan we met zijn tienen aan de startstreep in Bédoin. Luc had voorgesteld nog een toertje rond te rijden, als opwarming, maar ik wilde de korte pijn: géén uitstel !

Hier was het dus allemaal om te doen, hier hebben we dus van wakker gelegen. We hebben hier al twee dolle dagen beleefd in deze schitterende omgeving van de Provence. Zondag grotendeels in de regen, langs de mooie ravijnen van de ‘Gorges de la Nesque’, en maandag zijn we er rond gereden, rond de ‘kale berg’, de ‘reus van de Provence’, en droog gebleven , zelfs de zon was er, af en toe. Mooie landschappen en vergezichten, lekker eten op het terras in Sault, golvend parcours, over de col de Madeleine, de verbindingsweg tussen Malaucène en Bédoin.  “Col” is veel gezegd, maar het nieuwe, zwarte, ‘gepolierde’ asfalt heeft dit bergje tot een loper gemaakt zoals dat in wierlerjargon heet. Inderdaad, een ‘aanloper’ tot het echte werk, het monster dat we iedere morgen vanuit onze hotelkamer aanschouwen, soms tergend verborgen achter dreigende onweerswolken. Maar het moment van de waarheid is nu !  Luc, Hervé, Alex, Danny, Freddy, Rob, André, Hubert, Marc en ikzelf.  There is no way back! Géén weg terug ! Eerst nog een groepsfoto aan het vertrekpunt. Een vriendelijk medemens uit Vlaanderen is zo lief onze groep digitaal te vereeuwigen. De marmeren startstreep staat hier vermoedelijk al decennia lang. Ze is zelfs ingemetseld in het asfalt, zodat ze nooit kan verdwijnen en iedereen die hierover bolt eraan herinnert dat je nooit zomaar deze weg opdraait. Hier passeerden Eddy Merckx, Hinault, Anquetil, Armstrong, Pantani, ze passeerden hier allemaal, ook Tom Simpson in zijn laatste levensuur. Een jaar lang zijn we al aan het dromen, dwaas allicht en vaker in nachtmerries: een beklimming van de Mont Ventoux , en dan natuurlijk de ‘harde’zuidkant.We weten dat we over 21000 meter zo’n 1600 meter hoger moeten staan, dat de eerste 5 km maar een 5 % oploopt en dat vanaf Les Bruns, een onooglijk dorpje, er een verschrikkelijke strook in het bos met een gemiddelde van 10 % over 8 km volgt, dat er nog een beetje troost wacht vanaf Chalet Renard met nog 6 km over zo’n 7 % en een laatste kilometer over 11 %. We weten even goed dat er weinig troost zal uitgaan van de Ventoux daarboven, omdat de valwind ons daar wel bij de keel zal grijpen, als ie ons al dan niet van de berg zal blazen. De klikpedalen worden ingeklikt….. we weten dat we ze pas zullen uitklikken aan het ‘observatoire’, het weerstation boven op de top.  Noem het dus maar een verplichting, een heilige opdracht, een dwingende eis,   of een obsessie: we willen zonder afstappen ongeschonden bovenkomen. Wat een rustig, droog en hoopgevend weertje vandaag. Het is al anders geweest.                                       We glijden door het landschap met de lavendelvelden, de wijn- en olijfgaarden. Ik zie boeren aan het werk in het veld, zij kijken al lang niet meer op van de enkele dwazen die de berg willen opfietsen. De aanloop, een vijftal km, fiets ik met André samen voorop, de anderen in het wiel en troost zoekend bij elkaar… Na ongeveer 20 minuten zijn we in Les Bruns, het bos moet nu dadelijk gaan beginnen. Ik heb besloten de enige banaan die ik bij me heb hier op te eten, straks lukt het me misschien niet meer…  De laatste huizen, een scherpe bocht omhoog naar links en rechts zie ik een bord met daarop “Forêt de Bédoin”.   We zijn er dus…. Ik schakel – allicht definitief voor vandaag – naar mijn ‘triple’.  Wat gaat het hier steil !  de kilometerpaaltjes duiden aan dat de volgende over meer dan 9 % gaat.  Het is een ‘heerlijke’ route, het is droog, geen wind,en nu maar “stoempen”.  Ik loop warm,zweet,  bestudeer elke meter van het traject en kies uit om regelmatig op de trappers te gaan lopen om mijn weke rug te sparen. Ze zijn hier met velen, Vlamingen, Nederlanders,… et on dit toujours “bonjour” tot je op hun truitjes de naam van één of ander café ziet staan, dan aarzel je even en kies je of je spreekt of niet zal spreken, want alles kost hier moeite. Maar “courage” kan er altijd af, er is respect voor elkaar. Ik weet dat het ergste nog moet komen want ik ken het traject van buiten en weet dat de absoluut lastigste kilometer (behoudens de laatste) de 9 de in het bos is en dat bocht 7 de gevaarlijkste klip is met 16 %. Ik laat de anderen rijden, alleen Luc, André en Freddy hebben besloten samen met mij te fietsen.  Laat iedereen maar genieten, ze hoeven immers niet op mij te wachten…   Ik bestudeer elke bocht, elke oneffenheid in het wegdek, kijk ver voor mij uit naar wat nog komt want alles wat me enigszins rust kan geven, zal me helpen. Plots een bocht naar rechts, ik denk die bocht nr 7, of is het een muur, ik wed dat je tegen de binnenkant van die bocht je fiets kan wegzetten.  Ik voel dat ik kan blijven ‘herstellen’, eigenlijk gaat het nog goed en iets dieper in mijn binnenste begin ik te juichen: het lijkt stilaan mogelijk te worden ! Samen met Marc en Freddy haal ik Chalet Renard, aan de rechterkant van de weg. De anderen moeten hier al lang gepasseerd zijn…..  Inderdaad, Chalet Renard, het gevreesde bos is voorbij…. en wat straffer is : op het trage stukje bergop kan ik zeer ontspannen fietsen. Een flinke portie wind in de rug en we zijn vertrokken voor een tocht door het beruchte maanlandschap. Enkele bochten verder nog steeds hetzelfde liedje: deugddoende wind vanachteren maar alles steeds even steil. Echter, die wind maakt me bang. Uit ervaring, drie jaar geleden, weet ik dat het op de top hard kan waaien….. De toren komt gestaag dichter, enkel pech kan ons nog van de behouden aankomst houden.  Nog enkele bochten. We passeren enkele langs de weg geparkeerde auto’s en ik maak Marc erop attent dat we voorbij het monument van Tom Simpson rijden.  Ik poog me de dag te herinneren, kwestie van bezigheid, dat we aan TV gekluisterd zaten om het droevige nieuws van zijn heroïsche dood op 13 juli 1967 te aanhoren en er een uitleg aan te geven die niemand ooit vond. De laatste kilometer laat ik Marc en Freddy rijden en voor de laatste bocht zie ik twee fietsers, te voet en met de fiets aan de hand, stevig vasthoudend, naar beneden strompelen en roepend, haast onverstaanbaar, want hun woorden vlogen weg met de huilende wind: “ stap af, het is hier niet te doen, ge vliegt hier weg !! “  Uit ervaring geloof ik hen en stap af en probeer die laatste, vervloekte en steile bocht, te voet, door te komen.
Niet te doen ! Een stormwind met orkaankracht overdondert me. Freddy zit daar iets hoger verscholen, zijn fiets vastgeklemd in zijn handen, langs de boord van de weg, ineengedoken tegen de wind. Ik probeer schutting     te zoeken achter een hoop stenen en laat me met fiets en al neerploffen op de grond, naast Marc.  We bekijken mekaar en vragen ons af: hoe geraken we hier over die top ?  Auto’s keren terug omdat ze niet verder geraken.  Het is hier levensgevaarlijk en we mogen vooral ons rijtuig niet laten wegvliegen !
 Een tiental minuten later sleurt Hervé mijn fiets over de top, ik kan immers niet ‘uit de voeten’ omdat ik geen grip heb wegens mijn schoenplaatjes. Langs een ijzeren baar aan de muur van het observatoire klauteren we over de top en ‘kruipen’ naar de overkant, de afdaling naar Malaucène. Alex heeft zelfs nog de moed deze taferelen met zijn fototoestel te filmen. Heel voorzichtig, we hebben nog tijd gemaakt voor een groepsfoto, schoffelen we met zijn allen, fiets in de hand, een 200 tal meter naar beneden. Hier , achter de berg, lijkt de  wind iets minder krachtig. Uiteindelijk kunnen we terug op de fiets en beginnen angstvallig aan de afdaling naar Malaucène. We zoeven naar beneden want daar hebben we afgesproken om de inwendige mens te versterken in één van de restaurantjes in het centrum.  Ook de tijd om te mijmeren over onze belevenissen, tijd voor sterke verhalen die de tijd zullen trotseren en alleen nog straffer kunen worden.                                       

We waren goed.

We did it !                                       

Vital.  

DE STREEP WAAR ALLES BEGINT...

P1000418-800

NOG EVEN POSSEREN VOOR HET ECHTE WERK BEGINT...

BILD1374-800

DAAR WAAR WE NAARTOE MOETEN... Tong uitstekendPFFF...

BILD1350-800

BILD1352-800

DE PLAATS WAAR TOM SIMPSON ZIJN LEVEN LIET....Onschuldig

BILD1356-800

BILD1354-800

HET BEKENDE CHALET RENARD, NOG 6 KM TE GAAN....

BILD1353-800

BILD1358-800

DE TOP KOMT IN ZICHT...

BILD1357-800

EN WE NADEREN, NADEREN, NADEREN....Lachend

BILD1360-800

ALLES VERLOOPT PRIMA TOT DE LAATSTE 50 M....Fronsen

P1000461-800

P1000462-800

DE WIND BLAAST LETTELIJK IEDEREEN WEG

P1000464-800

P1000460-800

P1000457-800

SCHUILEN, ZITTEN EN LIGGEN WAAR MAAR KAN...

P1000459-800

P1000458-800

BILD1378-800

P1000453-800

 

BILD1379-800

BILD1381-800

NA DAT IEDEREEN HEELHUIDS AAN HET HOTEL IS GEKOMEN, BESPREKEN WE VOOR HET DOUCHEN EN AVONDETEN NOG EVEN ONS AVONTUUR VAN BOVEN OP DE KALE BERG. IETS WAAR NOG LANG ZAL OVER VERTELD EN GEDROOMD WORDEN...

ALS AVONDETEN STOND VANDAAG OP HET MENU: POMPOENCREMESOEP, PATE EN GROENTEPATE, RIJST MET VARKENSVLEES EN AUBERGINE, APPELSTRUDEL MET VANILLESAUS

21.00 UUR ONZE DAGELIJKS WANDELING NAAR HET DORP... SANTE

23.00 UUR BEDTIJD

15:39 Gepost door Alex Vancauwenbergh in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.